Vijf lagen die elkaar opvangen
Consistentie is geen knop. Het is de optelsom van vijf maatregelen die elk een ander soort fout tegenhouden.
Laag 1 — de opdracht wordt opgebouwd, niet getypt
Een mens kan een detail vergeten; een samenstellende functie niet. Door de opdracht deterministisch uit de canon op te bouwen verdwijnt de grootste foutbron: de onvolledige prompt. Wie een canonregel wil overrulen moet dat expliciet doen, met een reden, en dat wordt bij de generatie vastgelegd.
Laag 2 — referentiebeelden gaan altijd mee
Tekst alleen is te zwak voor een gezicht. Elk personage in de cast levert zijn canonieke referentiebeelden mee, binnen de grenzen van het gekozen model. Het stijlprofiel levert de stijlreferenties.
Laag 3 — automatische controle op de verplichte kenmerken
Direct na een generatie, vóórdat een mens kijkt, wordt per kenmerk de opgeslagen controlevraag samen met het beeld aan een model met beeldbegrip voorgelegd. Een zwaar kenmerk dat ontbreekt zet de variant op twijfel: hij wordt niet verwijderd, maar wel gemarkeerd, want het oordeel blijft bij de mens. Het controlemodel is per definitie een ander model dan de maker — een model dat zijn eigen werk beoordeelt, ziet zijn eigen blinde vlekken niet.
Laag 4 — de controles die geen AI nodig hebben
Goedkoop, snel en volstrekt betrouwbaar, en daarom altijd gedraaid: paletcontrole tegen de kleurvergrendeling, helderheid en contrast ten opzichte van de rest van de serie, afmetingen en verhouding, tekst in beeld waar dat niet hoort, bijna-duplicaten via een perceptuele hash, en bestandsgezondheid (geen bestand van nul bytes, geen afgekapt bestand, geen ontbrekende alfalaag waar transparantie verwacht wordt).
Laag 5 — de mens beslist, en de regressieset bewaakt het geheel
Goedkeuren is mensenwerk. Daarnaast draait een vaste regressieset periodiek en bij elke modelwijziging, zodat zichtbaar wordt wanneer een leverancier zijn model bijwerkt en de beeldtaal ongemerkt verschuift.
Als de controle en de mens het oneens zijn
De mens wint altijd, maar het meningsverschil wordt geregistreerd. Wordt een kenmerk vaak ten onrechte afgekeurd, dan is de controlevraag verkeerd geformuleerd; wordt het vaak ten onrechte goedgekeurd, dan is de controle te soepel. In beide gevallen is het de canon die verbeterd moet worden, niet het beeld. Zo wordt de applicatie zelf beter.